Backpacken in Indonesië: Derawan island

Vanuit Tawau, Maleisië (waar we ons 60 dagen visum voor Indonesië konden halen) wilden we naar een eilandje, zo’n 200 km zuidwaarts, reizen. We hadden mooie verhalen gelezen over Derawan island, en we wisten dat het wat moeilijker te bereiken was dan hoe het lijkt op de kaart.

Nunukan

De eerste stop werd Nunukan, waar we, zelfs na 4 maanden Azië, een lichte cultuurshock ervaarden. Toen we met de boot aankwamen, stormde een grote groep Indonesiërs de boot binnen. Blijkbaar kennen ze de handige regel: ‘eerst mensen laten uitstappen’ niet. Binnen een minuut zat de boot dan ook 2 keer zo vol. Terwijl iedereen zich in twee richtingen door de opening bij de kade aan het wurmen was, besloten Shirley en ik de uitgang aan de waterkant te nemen, en via het dek op de kade te stappen. Onze tassen waren al, ongevraagd, van de boot gehaald, waar ze vervolgens geld voor vroegen. Geld geven voor 2 seconden ongevraagd werk terwijl we al een flink bedrag aan tickets en bagagetoeslag hebben betaald vond ik onzin, vertelde ik hem in het Engels. Ik kan m’n tas zelf ook wel pakken.

Immigrasi Nunukan

Na tientallen taxichauffeurs te hebben ontweken kwamen we bij een groep mensen die, inclusief ons, verplicht in een rij moesten staan. Vervolgens kwam er een controleur die met zijn drugshond de nodige controle uitvoerde: “Go find it!, where is it!, good boy!!” Ergens beangstigend met zo’n grote herdershond naast je, ook al weet je dat je niks raars bij hebt.
De paspoort-/visumcontrole liep gelukkig iets vriendelijker en kalmer, waarna we onze trip konden vervolgen. Dachten we…

Tawau naar Nunukan boot

Nunukan haven

Eindelijk op Derawan

Vanaf Nunukan ging er wel een sjieke privéboot naar Derawan, maar dan zouden we 4 miljoen Roepia (€250,-) kwijt zijn. Dit moest dus sowieso indirect. Natuurlijk was de public boot naar Tarakan net weg en zat er niks anders op dan overnachten in het saaie Nunukan.

De dag erna namen we de eerste boot naar Tarakan, om vervolgens een boot te pakken naar het vaste land. 2 autoritten en nóg een boot verder waren we eindelijk in Derawan.

Derawan locals

Derawan locals

Huisje op het water

Onze accommodatie betrof een huisje aan een steiger op het water. Voor een tientje hadden we een schone 2-persoons ruimte met slaapkamer, badkamer, balkon en zelfs ontbijt! Goed begin!
Het mooiste van ons huisje op het water was dat we vanaf ons balkon enorme zeeschildpadden konden zien zwemmen ❤.



De locals op Derawan zijn, op de rennende kinderen na, redelijk passief. Dit is aan de ene kant prettig, je wordt niet geroepen door verkopers, maar aan de andere kant heeft het invloed op het onderhoud van het eiland. De stranden zijn smerig, en veel vuilnis ligt her en der verspreid over het eiland.
De plekken aan de stranden die nog enigszins paradijselijk eruit zagen waren, door de eb en vloed, maar een uur of 2 goed te vertoeven. Óf het water was weg, en keek je tegen het aangespoelde vuilnis en het dode koraal aan, óf het water overspoelde de stranden.

Derawan kinderen

Derawan kinderen

Derawan strand

Derawan strand

Belgen en een walvishaai

Het eten is prima, als je van vis houdt.
In een van de goedkope visrestaurants ontmoetten we twee toffe belgen. Andrea en Niels waren al wat langer op Derawan, en hadden een snorkeltrip gepland voor de volgende dag. Ze zouden opzoek gaan naar een heuse walvishaai, en als we mee wilden konden we de kosten delen. We waren nog wat moe van de reis, en het bootje zou om 4 uur snachts al gaan varen, maar deze kans konden we niet laten schieten. Zwemmen met een walvishaai stond hoog op ons lijstje!

Visserplatform

De trip werd werd uiteindelijk avontuurlijker dan we hadden verwacht. In het donker vertrokken we met een klein 5-persoons speedbootje richting een vissersplatform. Ver van het eiland en van de kust. Af en toe, als de netten gehesen worden, komen er 1 of 2 walvishaaien op de visresten af, maar de haai was nog niet gespot door de vissers. Bij het 2e platform was het raak. Terwijl onze schipper met de vissers aan het praten was, zwom er een gigantisch wezen langs onze boot naar de visresten. De walvishaai kwam gedag zeggen! Wat een prachtig en vriendelijk beest! Met onze snorkels doken we in het water en was het goed te zien hoe de haai rustig de visjes naar binnen liet stromen. Ondertussen gooiden de vissers af en toe wat extra vis het water in, zodat het beest wat langer bij de boot bleef. Vet!

Avontuur op zee

Op de terugweg kreeg de dag een rare wending. De motor van ons kleine bootje kreeg kuren waardoor de snelheid beperkt werd tot zeer langzaam (zwemmen ging sneller). De schipper probeerde de motor tot 20 maal toe opnieuw op te starten, zonder succes. Ineens waren we van 3 uur, 20 uur verwijderd van het eiland, midden in de zee, zonder bereik!

Langzaam liet de schipper het bootje richting de dichtstbijzijnde kust puffen. 2 uur later waren we dichtbij genoeg om te kunnen bellen voor hulp. Een andere boot zou onderweg zijn, en onze schipper besloot deze tegemoet te varen. 3 uur later was er nog steeds geen niemand te zien, blijkbaar konden ze ons niet vinden. Wat extra fucked up was aangezien de zee wilder werd. Toen de schipper een uur daarna nog steeds geen verantwoordelijkheid nam, en de zee gevaarlijk wild werd, gaven wij aan naar de olietanker die we in de verte zagen te willen varen.

Olietanker

Daar aangekomen, duurde het nog even voordat het personeel doorhad dat we problemen hadden (of ze dachten dat we piraten waren 😂). Maar toen ze zagen dat we toeristen waren die door de golven bijna tegen de tanker aanklapten, mochten we aan boord. Eindelijk!
In de personeelscabine werden we vriendelijk ontvangen. We kregen eten en koffie, en we konden weer lachen samen met onze Belse vrienden. Wel moesten we nog een tijd wachten op de andere boot, en op het rustiger worden van de zee, voordat we veilig naar Derawan terug konden. Beter laat dan nooit!

Een avontuur waardoor we Derawan niet snel zullen vergeten. Maar om het nou echt aan te raden? Moeilijk. De schildpadden waren gaaf, er hangt een rustige sfeer, maar zelfs de eilandbewoners gaven aan dat Maratua, een eiland in de buurt, een mooiere en schonere keuze was geweest.

Backpacken in Indonesië: Derawan island
5 (100%) 2 votes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *