Ervaringen na 6 maanden backpacken in Zuid-oost Azië

We zijn nu al meer dan 6 maanden onderweg! Heel raar om dat te beseffen, want zo voelt het helemaal niet.

Saai wordt het nooit want als we het ergens beu zijn gaan we gewoon weer,  vermoeiend ook niet want als we het ergens naar ons zin hebben blijven we wat langer hangen.  Heimwee heb ik ook nog niet. Maar heimwee is ook een gek begrip als je niet precies weet waar, hoe of wanneer je ergens naar terug zal keren. Met een ‘gewone’ vakantie van een paar weken neem je als het ware een break van je leven,  effe ertussenuit om daarna terug te gaan naar waar je vandaan kwam.  Maar dit ís ons leven, we komen nergens ‘vandaan’ en gaan nergens ‘naartoe’,  terwijl we toch altijd onderweg zijn. Voor zolang het duurt natuurlijk. En hoe of wat erna weet ik niet en hoef ik gelukkig ook nog niet te weten.

Scooter chaos in Vietnam

Scooter chaos in Vietnam

Een bijkomend verschijnsel van zo lang op pad zijn, is dat je bepaalde dingen normaal gaat vinden die dat eigenlijk misschien wel helemaal niet zijn. Je groeit daar in, als het ware. En omdat we daar sàmen in groeien, bestaat er ook niet echt zoiets als een realiteitscheck op regelmatige basis.
Want het is natuurlijk helemaal niet zo vanzelfsprekend en best wel bijzonder, dat je toch zeker wel eens per week fruit eet wat je niet kent. Zo heb ik kennis gemaakt met de ‘harige ballen’,  ‘rimpelige appels met grapefruit binnenkant’, ‘dragonfruit maar dan nep-paars’, ‘fruitella stinkfruit’, ‘kleine hartjes’, etc. De namen weet ik inderdaad niet, maar dit dekt de lading wel. Sommige soorten zijn geschild verpakt, aan de kant van de weg verkocht, met een stroop of poeder erbij in een zakje. De stroop is HEUL zoet en de poeder kan zowel zuur/heet als zout/heet zijn. Dat eerste best lekker, beetje zuremattensmaak, dat laatste is preciés even ranzig als het klinkt.

Harige ballen

Harige ballen

Ook apart en best lekker: eieren op een stokje van de bbq. Deze zijn door een piepklein gaatje met zout en peper op smaak gebracht, vervolgens geschud als een malle, zodat het ei ín de schil geklutst is, aan een stokje geregen en op de bbq gelegd. Je koopt ze voor een habbekrats en krijgt er een klein zakje bij, met daarin een mengsel van zout,  peper en limoen. Súper lekker.
Ze gooien trouwens ook minibanaantjes op de bbq. Zonder schil of korstje ofzo. Droogt dat niet uit? Jawel. Da’s toch niet lekker?? Nee, niet echt.

Niet in elk land is het trouwens populair om fruit en snacks op elke hoek van de straat te verkopen. We hebben perioden gehad dat we wekenlang niets vers of gezonds konden krijgen, zelfs mijn haar begon uit te vallen van het vitaminengebrek 🙁  mensen die heel hard roepen dat het eten in Azië zó geweldig is, en dat je als vegetariër veel meer keus hebt dan in Nederland, is waarschijnlijk nooit buiten het toeristische gebied geweest en eet niet écht op straat. Want daar verkopen ze witte rijst met kip, of witte rijst zonder kip. Met een beetje geluk soms ook gebakken noodles, met of zonder kip. ’s Middags en ’s avonds warm, ’s ochtends dezelfde rijst/noodles maar dan koud. Wil je soep, gooien ze er een beetje meer water bij. Mmm…
Maar ik schrijf deze blog vanuit een bus, van noord richting zuid Vietnam en hier komen op dat gebied absoluut niets tekort! Bakje verse mango en rimpelgrapefruitappeltjes op schoot, en Tim heeft zelfs een stokbroodje la vach qui rit gesmeerd. Lékker, die Franse invloeden!

Wat ik trouwens ook best gek vond, het gebeurde in een boot ergens in Cambodja, dat mijn buurvrouw haar shirt omhoog gooide en borstvoeding gaf aan haar dochter, van een jaar of 4. Dat kind stónd gewoon te drinken.  Misschien vinden jullie dat wel normaal, maar op dezelfde leeftijd rijden die kinderen hier ook gerust op een 125 cc scooter hé. Weird.
Die scooters zijn ook een ding hier, dat is een overeenkomst van elk land tot nu toe. Hoe inventiever hoe beter. Zouden we in Nederland denken dat je een verhuiswagen nodig hebt om te verhuizen, dat gaat hier allemaal achterop de scooter. Kasten, bedden, schilderijen, maar ook 500 bananen,  300 kokosnoten, complete restaurants incl. brandende bbq en klapstoelen, 12 kippen en een eend op schoot, hele families (het recordaantal mensen op 1 scooter staat op 6), fietsen, dode en levende varkens, honden, nou ja, je snapt het idee.

Spullen verhuizen in Azië

Spullen verhuizen in Azië

De vegerman

De vegerman

Iets anders wat me te binnen schiet is trouwens de miniatuurversie van plastic tuinsets, waar hier de meeste straat-restaurantjes mee zijn ingericht.  Alsof ze op bol.com een te-mooi-om-waar-te-zijn prijs hadden gevonden, niet naar de afmetingen hadden gekeken, en de kaboutervariant toegestuurd hadden gekregen. Dat ze dan op dat moment dachten fuck it dit is mijn leven nu. Kleine stoeltjes, niet zeuren. Je ziet die echt óveral, en wij doen ook niet moeilijk hoor 😊.

Kleine terrasstoeltjes

Kleine terrasstoeltjes

Gezeur en geklaag hoor je hier echt nooit trouwens. Misschien ook wel want we verstaan natuurlijk niks, maar:
– zo zijn zakjes cola de norm, die je de rest van je leven, of in ieder geval tot ie op is, moet vasthouden want neerzetten kan niet.
– Gaat er in elke bus altijd iemand bellen als de bus nét optrekt, en hangt pas op als we zijn gearriveerd, oja en die telefoon staat op speaker, en heeft een hele slechte verbinding.
– Kijkt de man ernaast een YouTube filmpje van 25 minuten over een politie achtervolging mét geluid, die sirene!!
– Zegt het kind achter hun achtduizend keer hetzelfde woord zonder dat oma op of om kijkt.
– Staat er altijd een vechtfilm of romantische muziekclip op, niet bepaald goed geacteerd en met het volume vol open en geluid vet overstuurd.
– Roggelt iedereen de straat vol.
– Zit de chauffeur op een durian te smakken met z’n mond open (dat geluid!  Die lucht!).
– Zit er ook àltijd IEMAND ZIJN TEENNAGELS TE KNIPPEN!
– Kun je je niet voorstellen dat àl die mensen toch echt óók in jouw bus moeten (iedereen schuift zonder mokken op).
– Weet je nooit hoe lang de pauze duurt, waarschijnlijk tot de chauffeur wakker is of z’n bier op heeft, maar als het zover is je als een domme koe zó terug de bus in gejaagd wordt.
– Claxoneert iedereen de héle tijd, voor àlles, snijdt iedereen elkaar om de haverklap af, rijdt tegen het verkeer in of als er geen plek meer is op de weg, gewoon over de stoep. En gá zó máár dóór.
Als niemand zich hieraan ergert,  wàt vinden zij dan wél irritant??

Busrit met de locals

Busrit met de locals

Niet spugen a.u.b

Niet spugen a.u.b

Gek vinden we het ook al lang niet meer dat het vaak strekt onduidelijk is of we te maken hebben met een garage, supermarkt, hostel, kledingwinkel, slager, kapper of toch gewoon iemands huiskamer. En als we er al iets vinden waar we naar op zoek zijn, komt het volgende mysterie.. Wie werkt hier? Degene die hard wegrende, de man die op de grond ligt te slapen, of de 3 tieners die heel ongemakkelijk lachend om het hoekje zijn gaan staan? Soms is het zelfs na de aankoop (of het was zó onduidelijk dat het daar niet eens van is gekomen) nog niet helder, of vragen we ons af of het eigenlijk wel open was?

Wat in ieder geval heel duidelijk is geworden is dat taal niet eens zo belangrijk is in de communicatie, als beide partijen maar hun best doen en wíllen. Met handen en voeten kom je écht een heel eind.
Nou ja meestal. Een raadsel voor jullie:

We zitten in een bus, en na een aantal stops tikt een man ons aan. Hij lacht, wijst naar zijn rug, tikt op het raam, brengt zijn handen horizontaal naar elkaar toe, wijst naar ons en lacht weer. Wat wil deze vriendelijkert zeggen?

Raden mag hieronder, het antwoord volgt volgende week!

Super chill trouwens is dat het hier niemand boeit hoe je erbij loopt. Hier besefte ik me pas hoe dat in Nederland dus eigenlijk wél zo is.  Daar zie je niemand door de stad lopen in z’n onderbroek, of in een matching pyjama van looney tunes of frozen, met een grote bloemenmuts of rijsthoedje op en grote tijgerbalsem-sticker op je voorhoofd tegen hoofdpijn. Ik heb me al een half jaar niet afgevraagd of mijn shirt wel bij mn broek staat, en of die gaten die inmiddels zijn ontstaan niet té armoedig overkomen. Niemand die het interesseert. Lékker. Geldt trouwens ook voor zingen. Daar hoef je hier ook niet je privé moment voor te kiezen in de auto of douche, of ook maar enig talent in te hebben. Iedereen zingt, op de vreemdste momenten, of het nou klinkt of niet. Tof toch eigenlijk! Haha oja, ik weet trouwens nog dat we op een klein eiland waren en hoog uit de bergen beats hoorden klinken, dat een niet te missen feestje leek. Anderhalf uur hiken later kwamen we bij een eenzaam berghutje met karaokemachine en heule grote boksen, met 1 gast die daarmee los ging, in z’n eentje! Goed feestje weer :D!

You are weird man..

You are weird man..

Nou ja, dat soort dingen wennen dus allemaal wel. Soms handig, soms jammer. Ik ben ook heel benieuwd waar we straks in eigen land weer allemaal tegenaan lopen en of aan moeten wennen, al mag dat toch nog wel even duren 🙂

Ervaringen na 6 maanden backpacken in Zuid-oost Azië
4.8 (95%) 4 votes

3 reacties op “Ervaringen na 6 maanden backpacken in Zuid-oost Azië

  1. Sandy

    Heerlijke blog weer!
    Kan niet wachten om je verhalen irl inclusief uitbeeldingen te mogen aanschouwen 😄

    Wat betreft ’t raadsel:
    Haha jullie backpacks liggen nog buiten en de deuren zijn al dicht?

    😘

  2. Sebas

    Antwoord:

    Haha, jullie kunnen m’n rug op! Ga maar aan de andere kant van dit raam jullie reis voortzetten… Haha!

    Final answer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *