Ongemakkelijke situaties tijdens het backpacken in Azië

Om maximaal te kunnen genieten van Azië heb je eigenlijk 2 dingen nodig: geduld en humor, zodat je dan, of in ieder geval later, kunt lachen om de ongemakkelijke situaties waar je in belandt. Want die situaties komen er, en véél. En kleine greep uit onze collectie na 7 maanden, in willekeurige volgorde.

Bus reis Vietnam

Bus reis Vietnam

Penis banana

Tijdens het diner in Phong Nha, Vietnam bestelde het koppel naast ons een nagerecht, banaan met ijs. De ober kwam het met een grote schaterglimlach brengen: een banaan rechtop en strategisch geplaatste bolletjes ijs. “Look”, legde hij uit, “it looks like penis! Icecream is balls!” En let op, dit was géén party-backpackers-pub, maar een degelijk, smaakvol ingericht restaurant met sfeervolle muziek op de achtergrond en een rustige ambiance. Het stel keek elkaar en de ober aan zonder te lachen, waarna die nog net niet beschaamd terug de keuken in moonwalkte. De awkwardness dróóp ervanaf, héérlijk!

Culinaire creativiteit gone wrong

In dat zelfde restaurant, tijdens een lunch: Ze hebben redelijk wat westerse gerechten, en Tim bestelt een broodje jam. Het bord wordt gebracht en het ziet er feestelijk uit. Knapperig broodje, een groen blaadje sla erbij, en de zoete aardbeienjam wordt ernaast geserveerd in een grappig eetbaar bakje, namelijk een uitgeholde ui. Wait, what? :/ Je had Tim’s gezicht moeten zien, “Jam in een fucking uitgeholde ui??”, je kon mij ópvegen hierna!

Al die vragen van locals

“Where you from?”, “Where you going?”, “What you doing?” Aarrgghh! Maar sommigen maken het wel erg bont. Onze homestay lady, brengt koffie: “Carefull, is hot.”, 5 minuten later: “Are you okay?”, ‘Yes, Thanks.’, 1 minuut dáárna: “Are you okay?”, ‘Yes, thanks.’, “Why you don’t drink my coffee?”, uhhh omdat die nog heet is, dat zei je zelf. “You not want hot coffee, you need ice?” nee vrouw, ik wacht gewoon effe tot hij is afgekoeld! Argwanend liep ze weg, maar heeft nog zeker 12 keer gevraagd of alles wel oké was.
In Gianyar trouwens loopt nog de recordhouder vragenstellen rond. Dat was echt niet normaal. “Are you okay?” *beide een helm op, ik zit al achterop*: “Are you riding motorbike today?”, “Are you okay?”, “Can I help you?” *Ik in mijn bikini, een voet al in het zwembad* “Are you going to swim?”, “can i help you with something?” En met als klapper op de vuurpijl, klopte hij om 23.00 op onze deur. Ik kom uit bed, trek wat aan en open de deur met mijn slaaphoofd. ‘Yes?’, “Are you okay?” IS DIT EEN GRAP?!

Zwembad in Azië

Zwembad in Azië

In Kuala Lumpur gebeurde ook al zoiets. Het was een hotel met het ontbijt inclusief. Dat ontbijt moest je dan wel zelf maken. Geen punt. (trouwens, ik denk er nu aan terug en er werkte wél iemand bij dat ontbijt, die de dingen opnoemde die je pakte, nádat je ze pakte! Jam. Butter. Coffee. Da’s ook gek hé!) Ik vroeg nog van hoe laat tot hoe laat het ontbijt was; tussen 7 en 10. Prima,  duidelijk. En toen gebeurde het. De volgende dag ging om 7.30 de telefoon.  “Goodmorning, breakfast!” … Oké bedankt. De dag erop, zelfde tijd; “Goodmooooorning!  Breakfast!”, oké, maar dat kan nog tot 10 uur, toch? Vroeg ik.  Maar tot zover reikte zijn engels niet. ‘Don’t call me anymore’, probeerde ik nog, want het was aardig irritant inmiddels. Het had geen effect bleek de ochtend erna. Tijd voor drastische maatregelen: we trekken de telefoondraad eruit! Dat zal ze leren.
De volgende ochtend… Klopt er iemand op de deur, om 7.35. Ik doe open, zegt ie: “Your phone not work.”,  ‘yes, I did that on purpose, I don’t want you to call me this early in the morning’. Verbaasd keek hij me aan, en stamelde: “Breakfast time…”,  Zucht.

Springrolls

Springrolls

No shit Sherlock!

Soms zijn er mensen die denken dat je debiel bent. Die vragen of je weet hoe je iets moet eten.  Bij een dergelijke vraag denk je al snel dat dit dan dus blijkbaar niét op de meest voor de hand liggende manier zal zijn, want anders zou iemand dat toch niet vragen?  Wel dus. Blijkbaar zijn er mensen die niet weten wat ze moeten doen met een vel rijstpapier en dungesneden groente, besef ik me, terwijl een Vietnamees vrouwtje de groente voor me op het velletje legt en oprolt.

En laatst, bij het huren van de duizendste scooter. “You know how to ride motorbike?” ‘Nou, dat zal wel lukken,  bedankt.’ Maar ze had er duidelijk geen vertrouwen in en legde het voor de zekerheid toch maar ff uit: “Gas, you go. Brake,  you stop”….  NO SHIT SHERLOCK.

Op de scooter door Azië

Op de scooter door Azië

De mysterieuze lamp

Er bestaat ook zoiets als te weinig communicatie. Dit gebeurde kort geleden bij een homestay. Om 23.30(!!) werd er aangeklopt. Ik deed niet eens de moeite om het minder awkward te maken (op een gegeven moment ben je immuun voor dat gevoel) en bleef gewoon in bed liggen. Er stond een mevrouw voor de deur, met een lamp. Ze kwam binnen en plugde hem in het stopcontact: niks. En verdween weer. Enkele minuten later kwamen er twee mensen de kamer binnen met een lamp voor aan de muur. Ze moesten óp mijn bed klimmen, om hem met een schroevendraaier aan de muur achter me te kunnen monteren. En we hadden gewoon licht al hé! Niemand van ons heeft het met haar over lampen gehad, of ook maar enige vraag gesteld over de lampen in de kamer, niemand! Zit je daar in je ondergoed.

You need bigger boobs

Een korter maar niet minder ongemakkelijk verhaal ontstond bij het passen van mijn op maat gemaakte trouwjurk in Hoi An. Met tweeën hielpen ze me, werkten kleine details bij en bekeken hoe het nóg mooier kon. Toen ontstond er een vietnamees overleg met veel fysieke ajustments aan mijn lijf. ‘You need bigger boobs’,  was de korte vertaling van het overleg naar mij. Thanks.

Trouwjurk laten maken in Hoi An

Trouwjurk laten maken in Hoi An

Creepy buurvrouw

Naast me in een trein zat een creepy vrouwtje en terwijl ik door het raam naar buiten keek, AAIDE ZE MIJN HAAR. Dat kan ik gewoon voelen hé,  en zien zelfs, in de weerspiegeling van het raam. Toen ik haar vragend aan keek, glimlachte ze alleen maar.  Heel. Erg. Lang. Ehhhhh!

Selfies zijn awkward

Altijd. Bijvoorbeeld tijdens een van de weinige tours die we ooit met een groep hebben gedaan, in Khao Sok, Thailand. Die bestond uit typische tourmensen: het nét te oude koppel die de hele groep vertraagd tijdens hikes, het klagende stel wat er eigenlijk helemaal geen zin in heeft, de Fransen die overal bovenuit tetteren, het veel te kleffe stelletje die voor de smak-zoen achtergrond geluiden zorgt terwijl je kunt meegenieten van alle ochtendgeuren bij de gast voor je, die ze in de namiddag nog uit alle gaten en poriën weet te produceren. En tijdens deze trip, was er ook de selfiegast. Te pas en te onpas ging die tanktop uit, spande hij met alle kracht z’n spieren en ging hij tekeer met die selfiestick alsof z’n leven ervan af hing. Met 2 bijkomende nadelen: hij staat overal voor en dus ook op iedere foto die de rest van het gezelschap had willen maken,  en zijn vriendinnetje zat er maar eenzaam en ongezellig bij. Op een gegeven moment zat ze naast me en begon zachtjes te huilen. Ai…

10 soorten irritante toeristen tijdens een jungletrekking

De foto’s die de locals met ons willen maken (altijd leuk, 2 blanken op straat!) gaan ook in drieduizendvoud en duren UREN. Vooral in Indonesië was dit erg. We bleven er twee maanden en konden in het bahasa 1. de weg vragen, 2. eten bestellen, en 3. zeggen: 1 foto is genoeg!

Foto's makende locals

Foto’s makende locals

Toen iemand ons in Battambang, Cambodja wilde tippen voor een goede waterval, liet hij ons een selfie zien waarbij hij zelf preciés voor die waterval stond. Ja, zo zien we hem niet hé! Oh nee, zei hij. Effe checken voor een betere foto. En openlijk en zonder enige schaamte scrolde hij door -niet overdreven (oké een klein beetje) – MILJOENEN SELFIES op zijn telefoon! En hij kon er geen een vinden waarbij je de waterval daadwerkelijk zag. Damn.

Geen verantwoordelijkheidsgevoel te bekennen

Als laatste moet ik nog even vertellen van Tim’s pizza op Bali. We genoten op een prachtige lokatie van een supermooie zonsondergang. Om echt maximaal te genieten hier bestelde hij een pizza. Redelijk prijzig voor backpackbegrippen maar goed: hij heeft óók vakantie. Afin, hier volgt een foto van de pizza:

De veel te kleine pizza

De veel te kleine pizza

Tim ging verhaal halen bij de chef. What is this?? A pizza for ants?! De chef glimlachte alleen maar. “Yes, pizza really small!”, ‘but the price wasn’t so small’, probeerde Tim nog. “No is expensive.”, beaamde de chef. Geen greintje verantwoordelijkheidsgevoel te bekennen. Ja, wat doe je dan??

Ongemakkelijke situaties tijdens het backpacken in Azië
5 (100%) 2 votes

Één reactie op “Ongemakkelijke situaties tijdens het backpacken in Azië

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *